Eddie Flynn
Geplaatst op: augustus 28, 2026
Nu de dagen weer wat korter worden en de agenda na de zomervakantie weer volloopt denk ik af en toe wat weemoedig terug aan de drie weken zomervakantie in Spanje. Judith en ik hebben eerst twee weken rondgetrokken door Noordoost Spanje. In de regio’s Heusca en Valencia. Wat een prachtig uitgestrekt en ongerept land is Spanje toch. De binnenlanden van Spanje zijn ook tijdens de zomervakantie vrij rustig. Weinig tot geen toeristen, geen drukke stadjes of schreeuwerige souvenirshops en in alles gemoedelijk authentiek. We hebben al een tijdje Spaanse les en in deze gebieden is dat heel handig. Je kunt volop oefenen, de inwoners zijn geduldig, vinden het leuk dat je probeert Spaans te praten en sommigen gaan ook daadwerkelijk iets langzamer praten zodat je ze ook nog een beetje kunt verstaan. De laatste week van onze drieweekse reis hadden we een huis gehuurd aan de boulevard van Tamariu aan de Costa Brava. Dat deden we vroeger met de kinderen ook en daarom hadden we ook afgesproken dat Lies en Kees (en de vriend van Lies, Karel) ons die week zouden vergezellen. Wat een verschil; de kust of de binnenlanden. Alles wat de binnenlanden niet zijn is de Spaanse Costa wel. Druk, toeristisch, lawaaierig en volop toeristen. Maar het was daarentegen wel als vanouds en beregezellig.
Naast alle leuke dingen die je met je vrouw en kinderen kunt doen op vakantie is lezen toch wel één van mijn favoriete bezigheden. Mijn e-reader heb ik dan ook altijd bij me en elk verloren moment probeer ik te lezen. Tijdens deze vakantie heb ik weer een boek gelezen van Steve Cavanagh. Een Amerikaanse thrillerschrijver die het personage Eddie Flynn het levenslicht heeft laten zien. Eddie Flynn is strafpleiter in New York. Hij is niet zomaar een strafpleiter, hij was in een eerder leven een oplichter en zwendelaar. Oplichten werd hem door zijn vader met de paplepel ingegoten. Flynn kan zakkenrollen, heeft meer vrienden onder criminelen dan onder zijn beroepsgenoten, maakt gebruik van een privédetective en een onderzoeker die grof geweld niet schuwen, heeft een rechtschapen kantoorgenote die in alles het tegenovergestelde is van Eddie en wordt geadviseerd door een oud-rechter. Dit jaar verschijnt het tiende deel van de serie. Zijn achtergrond als oplichter geeft hem een voorsprong op andere strafpleiters en eigenlijk ook op alle officieren van justitie. In deel 9 (Twee gezichten, 2025) dat ik deze zomer las zegt Eddie bijvoorbeeld:
“Oplichters moeten zich net als advocaten aan kunnen passen en ter plekke kunnen improviseren. Snel denken. Snelle handen. Idealiter beide. Dat zei mijn vader altijd”.
Ook in dit boek bedient Eddie zich weer van allerlei trucs, zwendels, psychologische spelletjes en een portie grof geweld om het recht te laten zegevieren. Op één of andere manier zijn de klanten van Eddie altijd onschuldig en Eddie weet dat. Omdat het bewijzen van onschuld boven alle ethiek en regels is verheven worden de die laatste twee menigmaal geofferd aan het hoger doel; vrijspraak voor zijn cliënten. Soms mijmer ik wel eens – al lezend en denkend aan mijn eigen civiele praktijk – hoe handig het zou zijn als ik ook zou kunnen zakkenrollen (van toegangspasjes tot spiekbriefjes), privédetectives kon inschakelen (om een liegende getuige te ontmaskeren) bodes kon omkopen (om altijd en overal in de rechtbank toegang te kunnen krijgen) en soms het recht van de zwakste te laten zegevieren (met een beetje geweld en wat zwendelen). De eerlijkheid gebied te zeggen dat deze frivole gedachtenkronkels al snel worden ingehaald door de fictieve realiteit als ik lees dat in het boek “Twee gezichten” dat Eddie zijn privédetective zwaargewond raakt, zijn ex-vrouw wordt verdacht van moord en er een moordaanslag op Eddie zelf wordt beraamd die ternauwernood wordt verijdeld. Uiteraard overwint het goede altijd, al vraag je je tijdens het lezen vaak af of Eddie echt wel het goede vertegenwoordigt. Terug in mijn eigen praktijk realiseer ik mij dat de gezapigheid en voorspelbaarheid daarvan toch ook wel heel prettig kunnen zijn