De andere k(r)ant.
Geplaatst op: mei 8, 2026
Sinds begin dit jaar hebben we thuis een andere krant. Na decennialang het Dagblad van het Noorden te hebben gelezen heb ik die opgezegd. We hebben nu de Volkskrant. Met die krant probeer ik een bredere kijk te krijgen op het nieuws en de achtergronden daarvan. Letterlijk gebeurt dat ook daar de Volkskrant niet verhaalt over de plaatselijke FC, Wakker Emmen en/of ongevallen op de N34. Of ik mijn regionale krant mis? Neen, helemaal niet. Dat komt omdat onze krantenjongen niet weet dat ik de regionale krant heb opgezegd. Althans, met enige regelmaat valt de regionale krant nog samen met de Volkrant door de bus. Ik vraag me daarom af of er niet twee krantenbezorgers zijn waarvan de één wel en de ander niet weet dat ik het abonnement heb opgezegd. Ik twijfel of ik er iets van moet zeggen; ik betaal immers niet meer voor die krant. Ik heb dat nog niet gedaan. De krantenjongen(s?) zijn zo vreselijk vroeg dat ik nog niet beneden ben als de kranten door de brievenbus worden geduwd. Tegen de allervriendelijkste dame die mij telefonisch probeerde over te halen toch weer een abonnement te nemen durfde ik niet te zeggen dat ik de krant meerdere dagen per week de krant nog kreeg.
Het lezen van een andere krant geeft een andere kijk op gebeurtenissen. Ik denk dat dat goed is. Als je te lang, te vaak en te veel dezelfde onderwerpen vanaf dezelfde kant voorgeschoteld krijgt is het lastig begrip op te brengen voor een andere kant. Dat is uiteraard niet alleen zo bij het consumeren van nieuws en achtergronden. Dat geldt ook voor je dagelijkse werk. Als letselschadeadvocaat werk ik al bijna 30 jaar alleen maar voor slachtoffers. Ik ben met dit werk begonnen in een tijd dat letselschaderegeling nog een soort straatgevecht was tussen belangenbehartigers en verzekeraars. Ik kan me herinneren dat ik mijn eerste zelfstandige regelingsgesprek met een schaderegelaar had bij ons op kantoor in Emmen. Mijn ervaren collega’s waaronder mijn patroon hadden me de hele dag al lopen opnaaien. Ik moest mij vooral niet de kaas van het brood laten eten door de tegenpartij. Opgefokt en vastbesloten mijn spierballen te laten zien eindigde het gesprek in een deceptie. De schaderegelaar borg al vrij snel zijn schrijfblok op en verliet boos ons kantoor. Ik was zwaar teleurgesteld maar mijn kantoorgenoten meenden dat ik de vuurproef met verve had doorstaan.
Er is gelukkig in de letselschade een hoop veranderd. Ik uiteraard ook en mijn werkwijze ook. Dat komt wellicht ook omdat mijn oud-collega Eric (lees Buddy) een aantal jaren geleden ervoor koos te gaan werken voor de andere kant; de kant van de verzekeraars. Regelmatig hebben we contact en hebben we het over zaken die belangenbehartigers en verzekeraars (nog steeds) verdeeld houden en steeds vaker merk ik dat, door er over te sparren en het goed luisteren naar de argumenten van de andere kant, er wederzijds begrip ontstaat. Ik denk dat ik -door ook oog te hebben voor de standpunten van de andere kant -mijn klanten beter kan helpen en beter kan voorbereiden op het verdere verloop van de zaak. Uiteraard blijft het soms nodig voor jouw (letselschade)klant de barricades op te gaan en met de vuist op tafel te slaan. Soms zijn de standpunten van de verzekeraar ook apert onredelijk, al komt dat (eerlijk gezegd) steeds minder vaak voor. Door inzicht in de belangen van de andere kant denk ik dat ik de belangen van mijn klant beter kan behartigen met een beter en voorspelbaarder resultaat.
Maar terug maar de krant. Ik moet er eigenlijk iets van zeggen vind ik. Maar ik had met mijn oude buurvouw afgesproken dat zij het Dagblad mag nadat ik hem uit heb. Iedere ochtend begin ik aan de kleinste krantenwijk ooit en gooi het Dagblad bij mijn buurvrouw door de bus. Ze was erg teleurgesteld toen ik haar vertelde dat ik het Dagblad had opgezegd maar ik zie haar nu elke ochtend zeer tevreden haar duim opsteken als er toch een Dagblad is gekomen en ik die met haar deel. Alleen al daarom houd ik het nog maar even stil.