Voltooid

Geplaatst op: januari 30, 2026

Deze maand vierde ik mijn 28-jarig werkjubileum. Vanaf de oprichting van ons kantoor in januari 1998 heb ik onafgebroken voor dit kantoor gewerkt. In 1998 opgericht als Houkes Advocaten maar nu al heel lang onder de naam Punt Advocatuur. Op LinkedIn houden ze precies bij hoe lang je al voor welk bedrijf werkt en om die reden werd ik in mijn inbox bij LinkedIn dan ook verrast met felicitaties van vrienden, relaties en (on)bekenden die mij een prettig werkjubileum toewensten. Op LinkedIn zag ik ook een profielfoto van mijzelf voorbijkomen met daaronder de tekst: “Han heeft 28 jaar voltooid bij Punt Advocatuur”.

Ik vroeg me direct af: “Wie bij LinkedIn heeft bedacht dat als iemand een werkjubileum viert dat moet worden aangekondigd als ‘voltooid’?”. Voltooid heeft bij mij nou niet direct een positieve associatie. Als je iets hebt voltooid is dat vaak een prestatie, een opdracht of een leven. Voltooid is immers ook voltooid verleden tijd of een voltooid leven. Als ik lees: “Han heeft 28 jaar voltooid bij Punt Advocatuur” denk ik direct: “Zo dat was dus pittig! En nu? Gaat hij met pensioen? Gaat hij elders aan de slag?”. Ik heb immers iets voltooid. Iets afgerond. Ik was me er niet van bewust dat mijn tijd er al opzat en dat ik klaarblijkelijk de finish al heb bereikt. En wat nou als ik niet wil stoppen, als ik wil doorgaan. Kun je ieder jaar een werkjaar voltooien? Dan zou LinkedIn ook iedere dag zo tegen een uur of zes kunnen posten, “Han heeft weer een dag voltooid bij Punt Advocatuur”. Maar goed, iemand heeft dus bedacht bij LinkedIn dat je een werkjubileum hebt voltooid. Ik kan er niet aan wennen.

Onze (huidige) regering heeft in haar nieuwe belastingplannen ook iets bedacht. Ze heeft aangekondigd dat de oldtimerregeling eind dit jaar als voltooid moet worden beschouwd.  Als liefhebber van oude auto’s maak ik uiteraard gebruik van deze regeling die inhoudt dat als je een oldtimer als ondernemer op de zaak zet en erin rijdt, je niet hoeft bij te tellen over de nieuwwaarde maar over de dagwaarde. Voorwaarde is dat de auto ouder is dan 15 jaar. Ik rijd daarom zakelijk een Volvo XC90 uit 2004. Deze auto had een nieuwwaarde van ongeveer
€65.000,-. Zonder oldtimerregeling zou ik 22% van deze nieuwwaarde moeten bijtellen (bij mijn inkomen en daarover inkomstenbelasting betalen). Reken maar uit. Met de oldtimerregeling moet ik 35% van de dagwaarde (€ 7.500,-) bijtellen. Reken zelf het verschil maar uit.

Eind dit jaar verandert deze regeling en geldt deze alleen nog maar voor auto’s op de zaak die meer dan 25 jaar oud zijn. Als je net hebt uitgerekend wat het verschil is weet je dus wat ik volgend jaar meer moet gaan betalen als ik deze auto zakelijk wil blijven rijden. Toch heb ik ambivalente gevoelens bij de verandering van de oldtimerregeling. Voor mezelf komt die uiteraard ongelegen en ik zal -als ik geen list verzin- volgend jaar dus aanmerkelijk meer belasting moeten betalen. Mijn financiële ik baalt dus van het aanpassen van deze regeling. Maar mijn andere ikken, de groene, de vaderlijke en dus ook de toekomstgerichte ik, begrijpen het echter wel. De bedoeling is uiteraard dat zakelijke rijders groener gaan rijden. Mijn oude Volvo (al rijdt die op benzine) is nou niet direct een toonbeeld van het groene rijden. Ik weet dat, maar laat de financiële voordelen op korte termijn toch prevaleren boven de lange termijn-gevolgen voor onze leefomgeving. En dat terwijl ik op een partij heb gestemd die deze regeling mede heeft bedacht. Dat blijft toch vreemd, dat je wel groen stemt maar niet groen doet. Ik ben vast niet de enige maar het voelt een beetje hypocriet. Ik moet denken aan een bekende spreuk van de Russische schrijver/filosoof Leo Tolstoj: “Iedereen denkt erover om de wereld te veranderen, maar niemand denkt erover om zichzelf te veranderen.”

Ik weet het, ik zal mezelf moeten veranderen. Maar toch komt bij mij steeds vaker de  gedachte op om de Citroen SM vanaf volgend jaar maar op de zaak te zetten.