Noodpakket

Geplaatst op: december 15, 2025

We vierden al jaren geen Sinterklaas meer. We gaven elkaar (Judith, de kinderen, hun aanhang en ik) wel cadeautjes maar die lagen normaliter op eerste kerstdag onder de kerstboom. Judith was volgens mij degene binnen ons gezin die er geen zin meer in had. Vanuit het onderwijs was ze getuige geweest van de impact die de Pietendiscussie had op leerkrachten, ouders, kinderen en het omveld. Zelf was haar school jaren geleden één van de eerste scholen in Emmen die roetveegpieten introduceerde maar het schisma dat dat met zich meebracht gaf voor haar het Sinterklaasfeest een nare bijsmaak. 

Of het nou was omdat Kick-out-zwarte-Piet zich wegens eigen succes ophief of omdat dochter Lies toch weer heel graag eens een ouderwetse pakjesavond wilde vieren weet ik niet, maar dit jaar hebben we het feest in ere hersteld. Op de verjaardag van de goedheiligman zaten we dus met ons gezin, de aanhang en mijn vader klaar voor een heerlijk avondje. We doen het zonder surprises en zonder gedichten, zo besloot een ruime meerderheid. Dat vond ik jammer. Kijk, die surprises kunnen me gestolen worden, maar Sinterklaas zonder gedichten is (zoals Hans Teeuwen het zo mooi vertelde) als een badmeester zonder fluitje. Om die reden ben ik in de pen geklommen en heb voor iedereen een gedicht geschreven. Gewoon omdat ik het leuk vind om te rijmen en omdat het erbij hoort. Uiteraard deed mijn vader, als oud onderwijzer en de genetische bron van mijn schrijvelarij, ook een duit in het zakje met mooie handgeschreven gedichtjes. We hebben elkaar goed verwend, van alle kanten stroomden pakketjes binnen die getooid in feestelijk papier in grote jute zaken verdwenen en vervolgens gretig weer van dat papier werden ontdaan. Een heerlijk avondje werd het.

Wat er die week overigens ook werd bezorgd was een pakketje van onze overheid. Althans, er werd een soort folder in de brievenbus gedropt waarin we werden opgeroepen een noodpakket in te slaan voor barre tijden die -aldus die folder- ons te wachten staan. Van pakketje naar noodpakket. Van heerlijk avondje naar oorlogswinter in één week. In huize Venema sloeg vooral bij Judith de paniek toe. Of we wel genoeg water in huis hadden? En was er wel voldoende blikvoer? De folder gaf een uitgebreid overzicht van de zaken die je toch echt voor elkaar zou moeten hebben en was het een examen geweest, waren wij als huize Venema grandioos gezakt. Ik probeerde de onrust bij Judith wat te temperen. Ik liet haar de podcast van Maarten van Rossem horen. Van Rossem is een toonbeeld van het relativeren. Van Rossum predikt -als de wijze opa die je altijd gehad had willen hebben- vooral voor rust. Als het gaat over de Russische dreiging roept hij steevast “Wat een flauwekul! Wat een bangmakerij!”. Ik liet Judith juist die passages van de podcast horen en warempel, het hielp (voor even).

Terwijl haar zoektocht naar noodradio’s, warmtedekens, fluitjes (Waar heb je die in godsnaam voor nodig?), en andere survivalgadgets afnam deed Mark Rutte als baas van de NAVO er toch weer een schepje bovenop. Dat we ons toch moeten gaan voorbereiden op onzekere tijden, dat we Ruslands volgende doel zijn en dat er niet eerder een zo grote oorlogsdreiging is geweest sinds onze opa’s en oma’s die hebben meegemaakt, aldus een voor zijn doen uiterst serieuze Rutte.

We hebben dus thuis een nieuwe discussie. Hoewel ik in het kamp Van Rossem blijf zitten en Judith toch voor kamp Rutte heeft gekozen heb ik deze week toch maar een aantal grote flessen water gekocht. Ik ben veel te bang dat als het onverhoopt toch mis gaat ik – schuilend in onze kelder- de roetveegpiet toegespeeld krijg.